«استخوان‌سوز»؛ یک روایت چندبعدی و پرکشش

«استخوان‌سوز» که پخش آن به تازگی از فیلم نت آغاز شده است یکی از آن دست سریال‌های بی‌ادعایی است که با هیجانات کاذب، مصدع اوقات مخاطب نمی‌شود. خیلی سرراست به هسته مرکزی روایت رسوخ می‌کند و شخصیت‌هایش را در نسبت با رویدادهایی که در زندگی امروز برای مخاطبان، محسوس است، وارد چالش‌هایی قابل‎فهم می‌کند.

آن‌طور که از قسمت نخست این سریال ساخته مجید اسماعیلی مشخص است آن‌که، فضاسازی‌های داستانی شکلی تک‌بعدی ندارد و به همین واسطه، تمرکز دوربین روی چند شخصیتی است که قرار است وجوه داستانی را به موازات یکدیگر پیش برده و چالش‌هایی دراماتیک را در دل داستان رقم بزنند. البته که با نمایش یک قسمت نمی‌توان در مورد اصالت این چالش‌ها و روند تحلیل داستان بر روی آنها داوری کرد اما پرسش‌هایی که در همین قسمت نخست مطرح شد و درگیری‌های ذهنی‌ای که رقم خورد، نشان می‌دهد که با داستانی پرنفس و احتمالا پرکشش مواجه هستیم که می‌تواند مخاطب خود را پیدا کند.

در قسمت نخست، علیرغم آن‌که طرح پرسش خوبی در چند حوزه متفاوت صورت گرفت، این نوید زنده شد که داستان به‌واسطه چالش‌هایی که در نوع ارتباطات میان چند شخصیت وجود دارد، مستعد ورود به فضاهای جدیدی است که می‌تنواند به مهیج شدن داستان کمک کند و از این حیث، می‌توان امیدواری بالایی داشت که «استخوان‌سوز» داستانی تک‌بعدی با چالشی تک‌کاناله نیست و می‌تواند از وجوه مختلف، مخاطبان خود را غافلگیر کند.

نکته مهم دیگری که در همین قسمت نخست مشهود بود آن‌که سریال تلاش کرده تا با ریتمی تند به استقبال چالش‌ها برود. شخصیت‌های درگیر در این چالش‌ها به‌واسطه چندبعدی بودن، زیاد هستند و داستان در تلاش است تا با تقسیم این راکوردها، علاوه بر تنوع مضمونی و شخصیتی، به یک پازل منسجم در روایت برسد. این ریتم تند به علت همین تراکم بالا و غلطت داستانی تدبیر شده که البته بر قامت اثر نشسته و می‌تواند مخاطب را با خود همراه کند.

البته که این ریتم پرنفس، تنها محدود به فضاسازی و تدوین خطی پرشتاب نمی‌شود؛ در اثنای داستان نیز مکث‌های احساسی خوبی تعبیه شده که تلاش خوبی برای تغییر فضای داستان از رویدادهای زمخت روز به بار احساسی موثر تفسیر می‌شود. گرچه در چند بازه قسمت نخست، فضاسازی‌ها مستعد ورود بیشتر به مقولات احساسی بود که این مهم به شکلی عمد، گسترش نیافت و بار احساسی صحنه‌ها محدود به همان صحنه‌های بی‌کلام باقی ماند.

مجموع این تدابیر سبب شده تا سازندگان با اطمینان‌خاطر از بابت جلب توجه، استفاده چندانی از بازیگران چهره به عمل نیاورده و در دوره‌ای که عمده کارهای شبکه نمایش خانگی با انبوهی از چهره‌های شناخته‌شده ساخته می‌شود، «استخوان‌سوز» شاید تنها سریالی باشد که این ریسک را پذیرفته و با چهره‌های نسبتا گمنام، سریال را به جلو پیش می‌برد. روندی که قطعا در آینده، بازخوردهای متفاوتی به خود خواهد دید و صحبت‌های حول آن به‌مراتب بیشتر خواهد شد.

مجتبی اردشیری عضو انجمن منتقدان سینما